Geschreven door Andreas Janssen

 

Verrek, ik rijd al Duitsland in, . . . hoe terug?

150 meter, het moet hier ongeveer zijn. Tussen deze winterse witte velden, maar nog niets te ontdekken.

Ja, hier zou het kunnen zijn . . .

Bordje “ingang”, door de keuken . . .  ja daar hoor ik mensen!

Waar ben ik nu? Een soort grote huiskamer, alles donkerbruin, met een bar over de volle breedte, het zou een voetbalkantine geweest kunnen zijn. Twee brandende gaskachels in het midden van de kamer. In de rest van het pand, de keuken, slaapkamers en slaapzolder was het koud. Gelukkig heb ik genoeg mutsen, dassen en een extra trainingsbroek bij me.

 

Daar zitten ze dan, de ‘ecodorpmensen’, ze praten gewoon gezellig met elkaar, alsof het een verjaardagsfeestje is. Laat ik maar in die hoekbank duiken, bij Henk en Monica, die ik ken van Akasha en die me meegevraagd hebben. Dan heb ik overzicht en kan ik de kat uit de boom te kijken. Goed volk geloof ik, het gaat er vriendelijk aan toe. Oh, daar herken ik die man van ecodorp Bergen en daar heb je iemand van Anastasia.

 

Vriendelijke mensen die me welkom heten. Leuk om hen weer te zien in deze gezellige, blije, wat alternatieve sfeer, waar het er degelijk en georganiseerd aan toe gaat.

 

Iedereen zit er flink dikker gekleed bij, meerdere truien over elkaar, dan ik in de gemiddelde danssalon (Argentijnse tango) gewend ben. De schoenen moeten hier uit maar gelukkig heb ik m’n sloffen meegenomen. Check, de vrouwen lijken wel nomadische ‘lappenvrouwen’ (uit Lapland), met meerdere rokken en omslagdoeken aan. Dus dit zijn nou ‘ecodorpbewoners’. Mensen die toch net wat anders zijn dan de gemiddelde Nederlander.

 

De mannen ervaar ik als ‘zacht’ en toegankelijk, vriendelijker dan de Hollanders doorgaans zijn; er wordt geknuffeld en als man uit een ecodorp mag je gevoel tonen. De ecovrouw, is wat assertiever, nuchterder dan gemiddelde Nederlandse vrouw, zeker vriendelijker. Ik voel me snel op mijn gemak in deze groep.

 

Een kop thee en het avondprogramma gaat gelijk van start, het is gelijk duidelijk dat er serieus gewerkt gaat worden, geen avondje uit dus. Er wordt regelmatig gelachen, maar deze mensen zijn het vergaderen gewend, men praat niet door elkaar heen, op die manier blijft het leuk. Dat vind ik aangenaam. Het hele weekend gaat dat zo door. Er komt veel informatie op mij af; ik zou wel wat meer variatie willen zien, een spelletje of samenzang zodat het luchtig blijft. Ik had nog 2 liedjes met Bas voorbereid, maar we zijn er niet eens aan toe gekomen. Een uurtje of twee wandelen in de witte buitenwereld zou ook niet verkeerd zijn, maar helaas, het is duidelijk een ‘werkweekend’. Wel inspiratie gekregen en leuke ontmoetingen gehad.

 

Je zal toch maar in zo’n groep wonen en steeds van alles moeten overleggen. Wil ik dat wel? Ben ik daar wel geschikt voor? Hè, bah, ik wilde nou juist ervaren hoe geweldig het is in een ecodorpgroep. Naast mijn enthousiasme is er dus twijfel en onzekerheid . . . Wat overheerst is de wens het fenomeen ecodorp te leren kennen.

 

Ik zit gelukkig in de onderzoek-fase, stel ik mezelf gerust. Je mag ervaren en genieten. Oké, hupsakee, weer verder met de volgende lezing/workshop.

 

Wel mooi om zo bewust te leven, letten op duurzaamheid, afval en milieu. Dit schouder aan schouder samen aan te pakken, voelt voor mij als ‘compleet’ en bezig zijn met de ‘essentie’. Dé essentie van het Leven, de essentie in mezelf.

 

Zelfontwikkeling en elkaar ondersteunen bij deze persoonlijke groei, werkt veel effectiever door in een cirkel te leven. Je eerlijk en kwetsbaar opstellen en dit te delen met anderen konden we ervaren in een workshop van Christian Pankhurst.

 

Hup, zondag nog een ‘vijf-tafel-informatie-uitwisselingsronde’ over o.a. de EDE-cursus waar ook rondreizende jeugd aan kan deelnemen. Dit sprak me aan en hier zou ik wel een bijdrage aan willen leveren. Heel interessant en inspirerend. Onderhand ben ik helemaal OP na al die informatie en indrukken (een ecodorplid is, naar mijn idee, minimaal wat hooggevoelig). Moe en voldaan reis ik af. Met mijn medereiziger Jaïrus klets ik verder.

 

Voor mij  was het een goede ervaring. Ik vond het een warm en informatief eerste ecodorpnetwerkweekend, waar ik geheel onbevangen en fris in ben gegaan.

 

Ben ook een beetje benieuwd hoe die doorgewinterde ecodorpers mij ervaren hebben. Ben ik als arts, masseur, beeldend docent/-kunstenaar, trainer-coach, ademcoach (‘transformational breath’ heet onze ademfamilie, ook een cirkel !). Ben ik een respectabel lid die iets toevoegt? Van permacultuur en andere ecozaken weet ik immers nog niets.

 

Belangrijker nog: ben ik daar een geschikt persoon voor? Eigenwijs is mijn inziens ook een kwaliteit van een ecodorpbewoner. Ik heb de nodige therapieën en mannen/groei-groepen  doorlopen en ik kan redelijk geweldloos communiceren.

 

Want communiceren lijkt me, naast die cirkels, zeer van belang. Het is een voorwaarde om het goed met elkaar te hebben, elkaar te voeden en om te bouwen aan een mooiere, groenere, gezondere, eerlijkere en spirituelere wereld. Dit weekend heeft me hier enthousiaster voor gemaakt.

En jij?

Ik zou het fijn vinden om reacties te krijgen over dit artikel; ik heb nog enkele (gratis) ademsessies te vergeven in Amersfoort; ik werk graag samen in een multidisciplinair projectteam en hou van lekker, gezond eten. Ik, Andreas Janssen ben te bereiken via e-mail: 033andreas@gmail.com