Van www.hetkanwel.net

‘Duurzaamheid’ bestond vroeger niet. Althans, de term was onbekend. Voor ‘een beter milieu’ was afval scheiden wel genoeg. Maar tijden veranderen. Het kan ook misgaan. Mensen die lijden aan ‘ecorexia’ verliezen zichzelf in hun streven naar een duurzaam bestaan.

Wat is ‘ecorexia’?

Ineens is het er. Overgewaaid uit Amerika is de term ‘ecorexia’ bezig aan een opmars door de Nederlandse media. In het Algemeen Dagblad bijvoorbeeld vertelt de 38-jarige Merel hoe ze ’s nachts opstond om de krant uit het vuilnis te vissen omdat ze panisch werd van de gedachte dat die niet ‘duurzaam’ in de gescheiden papierbak lag. Aan het RTL Nieuws vertelt Danielle over hoe ze consequent de verwarming uit liet staan, omdat ze niet onnodig energie wilde verspillen.

“Ecorexia” gaat dus over mensen die doorslaan in hun streven naar duurzaamheid. Mensen voor wie dit een obsessie is geworden en die echt lijden (stress, angst, paniek) onder hun eigen gedrag.

Duurzaam leven op een gezonde manier: hoe kan het dan wel?

Dat bepaal jij natuurlijk zelf. Niet iedereen heeft de financiële middelen of de tijd om een perfect verduurzaamd leven te leiden. De truc zit in kleine, doeltreffende stappen die haalbaar zijn voor een zo groot mogelijke groep mensen.

• Doe de verwarming en de lampen uit als je naar buiten gaat

• Scheid je afval

• Stap over op een duurzame energieleverancier

• Kies voor een duurzame bank

• Douche niet langer dan nodig

En last but not least: bewaak je éigen duurzaamheid. Doe wat jij kan doen en wees daar trots op. Een duurzame wereld bereik je niet met een bestraffende houding, maar vanuit zorg en liefde voor elkaar én voor jezelf. Simpel, toch?

Wim Gersteling heeft hierop nog een aanmerking, namelijk: “mensen die in ecodorpen willen gaan wonen en werken kunnen toch wel een stapje extra doen voor het wennen aan het leven in het toekomstige ecodorp?” Hij heeft een tuin bij zijn huis en daar haalt hij regenwater uit de regenton, voor het soms doorspoelen van de wc voor bezoekers. Zelf vangt hij zijn fecaliën en urine apart op en heeft hij een aparte composthoop voor de fecaliën. Urine verdunt hij en geeft hij aan de tuin en een beetje in de compostcontainer, die afgesloten is. Verder heeft hij in de winter de kachel op de waakvlam en houd hij zichzelf warm door een skipak binnen te dragen en af en toe in de tuin te werken (bewegen) en niet te lang achter de computer te zitten.

Jezelf verliezen in duurzaamheid is dus wel wat extreem, maar een stapje extra doen kan misschien heus geen kwaad. En op dat extra stapje kan je nóg trotser zijn.