door: Ralph Reijnders, Stichting Phien

Recencie van de boeken: ‘Nooit af’ en ‘Easycratie’ (beide van Martijn Aslander & Erwin Witteveen)

www.easycratie.nl

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe digitalisering bijdraagt aan grote veranderingen in onze wereld.

Van ‘kennis is macht’ naar ‘kennis delen is macht’.

Van ‘top down’ naar ‘bottom up’.

Van denken in beperkingen naar denken in mogelijkheden.

De houdbaarheidsdatum van bestaande (macht) structuren bereikt haar einde.

Dit boek schudt aan de grondvesten ervan.

 

Erwin Witteveen en Martijn Aslander beschrijven op een makkelijk leesbare manier wat de enorme potentie is van dit digitale tijdperk om de wereld een andere draai te geven.

 

Voorbeeld na voorbeeld halen ze aan hoe vaak simpele oplossingen gevonden worden waar het op oude manieren van werken stuk loopt..

 

Door kennis te delen op het wereld wijde web zonder patenten, octrooien en copyrights,

komen enorme hoeveelheden kennis voor iedereen met een internet verbinding gratis beschikbaar. Open source is booming. 

 

Daar rollen prachtige mogelijkheden uit, zoals die van de 3D printer bijvoorbeeld. Deze zijn oneindig. Straks komt je nieuwe schilderij-lijstje niet meer uit China maar uit je eigen huiskamer en heb je het nog zelf ontworpen ook.

 

‘Nooit af’ geeft je een optimistische kijk hoe deze ontwikkelingen gaan bijdragen aan nieuwe onverwachte mogelijkheden en oplossingen voor de vele uitdagingen waar de wereld momenteel mee kampt. 

 

Gezondheidszorg, farmacie, onderwijs, politiek, economie, kortom alle grote maatschappelijke systemen blijken verouderd en lopen vast in bureaucratie en onvermogen.

Deze systemen gaan er van uit dat ze iets ontwikkelen wat af is, zoals wetten, een onderwijsplan of een bedrijfsstrategie om nog meer winst te creëren. Plannen voor de lange termijn dus.

Echter, onze huidige wereld veranderd door de digitalisering zo snel, dat vele strategieën en wetten al verouderd zijn voordat ze zijn geïmplementeerd. Onze huidige wereld is nooit af. 

Als je als bedrijf of als politieke organisatie niet snel genoeg weet in te spelen op deze snelle ontwikkelingen, kost ‘t je de kop.

 

Ik ben nooit zo’n voorstander geweest om alles maar te digitaliseren en te automatiseren. Maar als dit zo’n bijdrage kan leveren aan grote maatschappelijke veranderingen zonder te vechten, dan krijgt het mijn zegen.

 

Wat ik echter mis in het boek is een vertaalslag naar ons milieu. Verander wat je kan, maar vraag je wat mij betreft ten alle tijden af: ga jij er op vooruit, gaan alle mensen om je heen er op vooruit, en gaat de wereld (lees: het milieu) er op vooruit. Als je iets ontwikkeld waarbij op een van deze vragen het antwoord nee is: niet doen. 

 

Voor mij was nooit af een opluchting om te lezen. Eindelijk kon ik mijn Don Quichotte-gevoel afleggen en voelde ik de wind die de wieken van industriële, maatschappelijke en politieke molens in beweging hield afnemen, en in plaats daarvan in mijn eigen rug waaien om handen en voeten te geven aan noodzakelijke nieuwe ontwikkelingen.