Door: Ashley Weller 

Van 14 tot 17 juli 2019 was het Global Ecovillage Network Conferentie in La Comune di Bagnaia in Italië. Het was een van de grootste avonturen van mijn leven. Het was een week van het ontmoeten van ecovillagers en diegenen die geïnteresseerd waren in deze visie en levensstijl en het was gewoon geweldig. Ik heb zoveel mooie mensen ontmoet en geweldige workshops gevolgd die voor altijd bij me blijven.

Op de conferentie waren er vier overkoepelende thema’s per dag, waaraan de workshops en de gesprekken werden gekoppeld. De eerste dag was als thema welkom, de tweede dag was vrede, daarna ecologie en de laatste dag sociale rechtvaardigheid.

 

DAG 1. WELKOM DAG

Op de welkomstdag voelde ik me zeer welkom, maar mijn lichaam en geest moesten wennen aan een nieuwe plek en nieuwe situatie met zoveel mensen, indrukken en ervaringen. De omgeving, met de hete zon en de grote gemeenschap van Bagnaia, waren zo veel anders dan mijn eigen kleine plaatsje in Nederland. Ik had niet deelgenomen aan de rondleiding door het ecodorp en merkte dat het nogal vreemd voelde om op een plek te zijn waar de mensen van Bagnaia wonen, om plotseling allerlei workshops bij te wonen en om met deze grote groep mensen samen te zingen en samen te eten.

Maar toen waren er de Homegroups.

Door in kleinere groepen samen te komen, kon ik landen met de jongeren die de toekomst vertegenwoordigen. In deze deelcirkel deelden we wat iedereen op dat moment aan het doen was, iets dat ze uit hun hart wilden delen met de rest van de groep. Verrassend (maar achteraf niet verrassend) begonnen sommigen te praten over de druk die zoveel jonge mensen ervaren. De druk om van de wereld een betere plek te maken, aan alle projecten te werken waar ze mee willen helpen en de moeilijkheid om positief te blijven in een wereld waar zoveel misgaat. We begonnen te praten over onze eigen projecten en begonnen deze te promoten. We begonnen te netwerken, om de wereld daadwerkelijk te verbeteren. De thuisgroepen waren echter bedoeld om te landen en ongeacht hoe goed ik begreep dat het inderdaad moeilijk is om niet met alles tegelijk bezig te zijn, deelde de space holder mee dat dit precies het probleem is. Deze thuisgroep was niet bedoeld om te netwerken, maar om te delen, te voelen, even stil te zijn en te spreken vanuit het hart, niet vanuit het hoofd. We hebben het geprobeerd, maar het was moeilijk.

Toen de cirkel voltooid was, ging ik even zitten met iemand wiens woorden me raakten tijdens het delen. Hij sprak over het feit dat we hier allemaal verbonden zijn en niet alleen alleen. Zijn woorden raakten me verder in ons gesprek en ik landde echt dankzij hem. Na dit gesprek moest ik teruggaan naar het hoofd, omdat ik eigenlijk moest netwerken voor het project waar ik momenteel stage loop: Liberterra, een woon-, werk- en opleidingscentrum in Nederland. Deze conferentie maakt deel uit van mijn stage en een van de opdrachten was om contact te maken met anderen!

 

DAG 2: VREDESDAG

Een dag later was het vredesdag. Wat ik hiervan vooral onthouden heb zijn de acties van Coyote Alberto Ruz, die over de hele wereld vrede verkondigde met zijn Rainbow Caravan for Peace. Tegelijkertijd besefte ik dat we de aarde moeten verdedigen. De inspirerende woorden tijdens de keynote-gesprekken deden me denken aan activistische groepen zoals de klimaatbeweging en Exctinction Rebellion, die opkomen voor de aarde. Ik realiseerde me dat het nodig is om de stem van de aarde te horen in alles wat ik doe in mijn eigen leven, op de werkplek, in activisme en in het praten met anderen. 

“Het is niet naïef om te proberen de wereld te veranderen, het is naïef om te denken dat het niet kan worden veranderd”

Ik vond ook vrede in intieme relaties op deze dag, dankzij de workshop van Peppino Bellusci. Ik was niet gewend om zo lang in de ogen van een vreemdeling te kijken, maar het voelde vertrouwd en veilig. Na een ogende oefening met mijn werkplaatspartner moesten we elkaar de vraag stellen “wat kan ik voor je doen?”. Hij vroeg me gewoon in zijn ogen te kijken en te vertellen wat ik zie. Toen moest hij me vragen wat ik wilde, en zo gebeurde het dat ik hem wilde omhelzen. Iets dat normaal ongemakkelijk voor mij voelde, voelde nu als iets dat normaal kon zijn en goed voelde. Hij deed het met een glimlach en het was zo puur en onbeschrijfelijk eenvoudig. Het was heel bijzonder om dit in een groep te doen, iedereen volledig op hun gemak te voelen met elkaar. En het voelde vrij. Ik voelde me vrij om mens te zijn, mezelf te zijn. Om tegelijkertijd man en vrouw te zijn en geen onderscheid te maken tussen de ander en mijzelf. Het deed er allemaal niet meer toe. Op dat moment had ik het gevoel dat we allemaal één waren.

 

DAG 3. ECOLOGIEDAG

Op de derde dag sprak onder andere Peter Harper over radicalere manieren om de wereld te veranderen. Hij zei dat dit misschien tegen onze innerlijke wereld ingaat, maar dat het noodzakelijk is. Als je je been breekt, heb je niet genoeg aan wat gips, je moet snel en intensief worden behandeld in spoedeisende zorg. De wereld bevindt zich ook in een noodtoestand. Pleisters uit de keukenlade zijn niet genoeg, de wereld moet snel worden hersteld met noodmaatregelen. Er moeten radicale veranderingen in de wereld komen, zodat we haar niet langer pijn doen.

“Als je weet dat ze kon voelen, zou je stoppen”

              (citaat van Charles Eisenstein)

Deze dag werd ook gekenmerkt door een overstroming die het leven kostte van de neef van een van de belangrijkste sprekers. De gevolgen van klimaatverandering komen overal voor en nemen onze adem weg.

 

DAG 4. SOCIALE RECHTVAARDIGHEIDS-DAG

De vierde dag was sociale rechtvaardigheids-dag. Over wat rechtvaardig is en hoe wetten hierin een rol spelen. Er zijn grote gaten in het systeem waardoor zoveel bedrijven, overheden en bedrijven hun dingen kunnen doen tussen de mazen van de wet. Wetten zijn immers vaak in tegenspraak met andere wetten en het is noodzakelijk om geheel nieuwe wetten te creëren. Wetten als uitroeiingsopstand proberen nu af te dwingen. En wetten zoals ecovillages kunnen creëren. In ecodorp Noordeland in Nederland bijvoorbeeld is het eerste ‘ecodorp bestemmingsplan’ een mijlpaal in de geschiedenis van ecodorpen en een manier om zich niet aan de wet aan te passen, maar om nieuwe wetten te maken. Samen staan ​​we sterk!

Ik woonde die dag ook een workshop bij van John Croft, de maker van Dragon Dreaming. Man, wat heb ik veel van deze man geleerd. Hij weet alles over groepsprocessen en hoe belangrijk het is om in contact te zijn met jezelf, de ander en de wereld om een ​​project tot een succes te maken. Ik droomde nog steeds half van mijn eigen project en liep toen, op advies van iemand van de informatieborden, het bos in om Michele Galasso en zijn deelnemers te vinden. Ze stonden op een prachtige open plek in het bos. Ik besloot mee te doen aan de workshop en daar overwon ik een van mijn grootste angsten: theater. Deze workshop heeft me laten zien hoe natuurlijk het is om theater te spelen als het vanuit je kern komt, vanuit een natuurlijke staat van zijn in het nu, zonder na te denken.

De schoonheid is om de pauze te voelen. De pauze tussen actie en reactie.

Deze dag wist ik dat ik me thuis voelde. Op de terugweg naar Nederland besefte ik dat ik een nieuw thuis had gemaakt samen met anderen, de wereld en mijzelf. We nemen nu allemaal dit nieuwe huis mee naar ons oude huis, waar een nieuw huis wordt gecreëerd door onszelf, de anderen en de wereld. Omdat thuis is waar het hart is.

Ik breng mezelf, mijn huis, mijn tempel, naar de plaats waar ik ben en deel de waardevolle wereld in liefde met anderen.